องค์กรไม่ได้มองแค่คนเก่ง... แต่มองคนที่มีวุฒิภาวะและความรับผิดชอบ
หลายองค์กรเริ่มพบตรงกันว่า ความรู้เพิ่มได้ ทักษะฝึกได้ แต่บางอย่างถ้าพื้นฐานไม่มา ต่อให้เก่งแค่ไหนก็ทำงานร่วมกับคนยาก โดยเฉพาะเรื่องความรับผิดชอบต่อผู้อื่น การมองเห็นคุณค่าของคนรอบตัว และวิธีคิดต่อคำว่า “หน้าที่”
จึงไม่แปลกที่บางครั้งคำถามสัมภาษณ์ไม่ได้เริ่มจากงานทันที แต่ถามเรื่องชีวิต เช่น “ถ้าวันหนึ่งคุณมีรายได้ไม่มาก แต่ครอบครัวเริ่มมีภาระ คุณจะจัดการอย่างไร” คำถามแบบนี้ไม่ได้ต้องการรู้ว่าผู้สมัครจะให้เงินเท่าไร แต่ต้องการเห็นวิธีคิดว่า เวลาทรัพยากรมีจำกัด เขาจะ จัดสมดุลระหว่างตัวเองกับคนรอบตัว อย่างไร
เพราะคนที่มองทุกอย่างผ่านคำว่า “ฉันต้องรอดก่อน” อย่างเดียว บ่อยครั้งเมื่อเข้าทำงานจริง ก็มักมองทีมแบบเดียวกัน คือช่วยเท่าที่ไม่กระทบตัวเอง รับผิดชอบเท่าที่ไม่หนักเกินไป และถ้าสถานการณ์ไม่เอื้อ ก็พร้อมถอยโดยไม่มองภาพรวม
ในทางกลับกัน คนที่ตอบว่า จะดูตามกำลัง วางแผนตามความจริง และไม่ปล่อยให้คนที่เกี่ยวข้องเดือดร้อนถ้าตนพอช่วยได้ มักสะท้อนความคิดที่มี วุฒิภาวะ กว่า เพราะเข้าใจว่าชีวิตจริงไม่ใช่การเลือกระหว่างตัวเองกับคนอื่น แต่คือการจัดสมดุลให้ทั้งสองด้านเดินไปได้
ความกตัญญูในมุมขององค์กรจึงไม่ใช่เรื่องอารมณ์ แต่เป็น สัญญาณของคนที่รู้จักที่มา
รู้จักคุณค่าของการได้รับ และมักแปลสิ่งนั้นออกมาเป็นความรับผิดชอบในงานได้ดี
เพราะคนที่ไม่ลืมว่าเคยมีคนช่วยพยุงตัวเองมา มักไม่ใช่คนที่ทิ้งภาระง่ายเมื่อถึงเวลาที่ต้องช่วยพยุงทีม แน่นอน ไม่มีใครควรแบกรับจนชีวิตตัวเองพัง แต่การเติบโตที่ดี ก็ไม่ควรทำให้หัวใจแคบลงจนมองไม่เห็นใครเลย
หลายครั้งองค์กรไม่ได้มองแค่คนที่ตอบเก่ง แต่มองว่าคนคนนี้ เมื่อมีโอกาสแล้ว ยังรู้หรือไม่ว่าตัวเองมาถึงวันนี้ได้อย่างไร เพราะ คนที่เห็นคุณค่าของคนเบื้องหลัง มักเข้าใจคุณค่าของความไว้วางใจในที่ทำงานได้เร็วกว่าคนทั่วไป
